Leven met PTSS van binnenuit

Ik wil graag terug naar mijn berg, boven op de top, high, happy, alles overzichtelijk, alles kunnen zien en kunnen overzien. In alle rust, boven zijn, controle hebben, leven.

Maar er zijn momenten dat ik van mijn berg af moet, terug naar beneden, naar de menigte, de drukte, de meningen, de regels, de… tja ze noemen het het leven! 

Dit is mijn leven met PTSS van binnenuit!

Hoe kan ik boven, beneden krijgen?

Nu is beneden chaos, in mijn hoofd, in mijn lichaam, onrust, emoties. 

Alles in mij schreeuwt “ik wil hier niet zijn” mijn hoofd, mijn lichaam. Verstandelijk weet ik dat het mijn lichaam is die zich niet veilig voelt en dat er een deel in mijn hoofd weet dat er niks aan de hand is, maar ook een deel wat onveiligheid concludeert omdat de situatie op een andere lijkt die echt onveilig was.

Aan de buitenkant zie je niks, mensen begrijpen het niet, hebben een mening, maar ik, ik voel het, ervaar het en zit vast.

Ergens tussenin blijf ik hangen, vrolijk, verdrietig, boos, alles ervaar ik. Momenten van tranen en lachen wisselen elkaar soms snel en soms pas na dagen af. Niks meer voorspelbaar, overzichtelijk, rust en controle, toch dankbaar dat ik nog op beide benen sta, leven van dag tot dag. 

Wat was dat was, wat is dat is, wat komt dat komt.
vroeger is niet nu, vroeger was toen en nu is nu, ik was en ben, ben nu niet meer wat ik was. Het verlangen naar toen en weten dat terug gaan naar wat ik deed, mij brengt naar waar ik nu ben. Keuzes maken, beslissingen nemen en af en toe mijn berg op dat is wat ik nu kan en doe. 

Eigen regie, eigen tijd, accepteren dat wat het nu is en vooruitzien naar wat komen gaat.

Positief, dankbaar, vertrouwen, herstel. Ik weet dat het kan en dan komt mijn berg, mijn top naar beneden in mijn leven.