Onregelmatige diensten waren mijn regelmaat tot mijn lichaam stop zei

Onregelmatige diensten voelde voor mij jarenlang normaal, tot ik later, in een vaste baan, letterlijk instortte en de huisarts ‘burn-out’ zei. Achteraf zag ik hoe lang ik op spanning had geleefd, hoe weinig ik wist van bioritme, en waarom slaap/ritme en voeding voor mij een sleutel werden in herstel.
In deze blog deel ik mijn verhaal, de signalen die ik pas later herkende, en een paar kleine stappen die kunnen helpen als je systeem te lang ‘aan’ blijft staan.

Onregelmatigheid was mijn regelmaat

Van huis uit was ik gewend dat onregelmatige diensten handig zijn: geen ‘saaie’ 9-tot-5, maar afwisseling. De ene keer vroeg, de andere keer laat, soms nachtdiensten, dat gaf ruimte.
Voor mij was onregelmatigheid een soort regelmaat geworden, dat we een bioritme hebben, had ik nog nooit van gehoord.

Kinderen vroegen om regelmaat (maar dat merkte ik pas later)

Na jaren in onregelmatige diensten kreeg ik kinderen. Achteraf denk ik: zij vroegen (onbewust) om ritme en voorspelbaarheid, maar ik vond dat het prima ging zoals het ging.
Uiteindelijk kreeg ik een andere baan: elke dag van 8.30 tot 17.00 uur werken. Het duurde even voordat ik mijn draai daarin vond, maar het ging best aardig. Meer uren waren ook zo gemaakt, want dienstbaarheid zat nog altijd in mijn bloed.
Tot ik op een dag wakker werd en me niet lekker voelde.

Het moment dat ik letterlijk stopte

Ik had me aangekleed en zat op de rand van het bad: onbestendig, moe, en ergens verdrietig. Ik zei mijn man en kinderen gedag, liep naar beneden en wilde via de achterdeur naar de schuur om op de fiets te stappen naar mijn werk.
Toen ik de deurklink vastpakte, werd het zwart voor mijn ogen.
Toen ik mijn ogen opendeed, lag ik op de grond. Ik begreep er niets van. Wat was er zojuist gebeurd?

Die dag meldde ik me ziek. Ik kon snel terecht bij de huisarts en haar conclusie: ‘Je hebt een burn-out’, rust nemen en praten met een psycholoog was het advies.
En eerlijk? Ik geloofde het niet. Ik, een burn-out? Dat zou mij nooit overkomen, maar toch zat ik daar met een lichaam dat nergens zin meer in had. Dagelijkse dingen zoals kinderen naar school brengen, eten maken, gingen op automatische piloot.

Acceptatie duurde maanden

Achteraf heeft het maanden geduurd voordat ik accepteerde dat mijn lichaam eigenlijk zei: ‘Het is klaar.’
Bij de psycholoog leerde ik dat mijn lichaam een bepaalde spanning nodig had om ‘goed’ te functioneren, maar dat dit niet gezond was. Ik ontdekte ook dat ik na mijn tweede zwangerschap iets soortgelijks had meegemaakt, wat toen ‘postnatale depressie’ werd genoemd.
Ik kreeg handvatten om rustiger te worden en bewuster te leven en na ongeveer twee jaar ging het beter en kon ik weer kijken naar werk. Die baan had ik losgelaten, dat ging niet meer, dus ik ging op zoek naar iets anders.

Wat ik achteraf pas zag

Als ik nu terugkijk, waren er signalen die ik toen ‘normaal’ vond:

• lang op wilskracht doorgaan
• weinig ruimte om te herstellen
• een systeem (lichaam en hoofd) dat vaak ‘aan’ stond
• moeheid die niet meer oploste met één nacht slapen
• emoties die ineens zwaarder voelden (verdriet, prikkelbaarheid)

Herken je dit? Dan ben je niet raar, maar vaak ben je lang sterk geweest.

Waarom ritme en voeding voor mij een sleutel werden

Toen ik tijd kreeg om na te denken, mijn lichaam te voelen en ernaar te luisteren, kwam ik op het pad van voeding.
Ik verbaasde me erover dat huisarts en psycholoog mij niet eerder vertelden dat voeding een cruciale rol kan spelen in mentale gezondheid. Dat er zo weinig verbinding werd gelegd tussen wat we dagelijks doen, zien en tot ons nemen, en hoe dat doorwerkt in het hele lichaam.
Ik had weer wat energie, maar mentaal was ik niet ‘zoals ervoor’. Ik wist vooral: ik ga niet terug naar hoe ik het deed en tegelijk wilde ik wél mijn hoofd en lichaam weer leren ‘samenwerken’.

De ontdekking dat burn-out en mentale klachten (zoals depressie, PTSS, en ook hoe je brein prikkels verwerkt) een link kunnen hebben met lichamelijke gezondheid was voor mij een eye-opener. Met enkele aanpassingen kreeg ik energie terug—en mijn mentale gezondheid verbeterde mee.

Wat je vandaag al kunt doen

Als je het gevoel hebt dat je systeem te lang ‘aan’ staat, begin dan klein:

1. Kies één vast moment per dag (zelfde tijd) en ga 10 minuten naar buiten, drink een kopje thee, luister naar rustige muziek.
2. Maak slaap ‘simpel’, maak er regelmaat van desnoods met een wekker, óók in het weekend (desnoods met 30–60 min marge).
3. Scherm uit 30 minuten voor je naar bed gaat.
4. Eet iets stabiels: begin met één maaltijd per dag met extra eiwitten/vezels (geen perfectie).
5. Noteer één signaal dat je lichaam eerder aangeeft dan ‘instorten’ (bijv. spanning in je kaken, hoofdpijn, verhoogde hartslag, kort lontje).

Let op: dit is geen medisch advies, maar een laagdrempelig startpunt als je weinig energie hebt.

FAQ

1. Kunnen onregelmatige diensten bijdragen aan burn-out?
   Bij sommige mensen wel, zeker als herstelmomenten schaars zijn en het lichaam weinig voorspelbaarheid krijgt.
2. Wat is bioritme eigenlijk?
   Je interne ‘klok’ die onder andere slaap/waak, energie en herstel beïnvloedt.
3. Waarom voelt een vaste baan soms zwaarder na onregelmatige diensten?
   Omdat je systeem jarenlang op een bepaald ritme/spanning heeft gedraaid—en de overgang meer vraagt dan je denkt.
4. Hoe weet ik of ik te lang ‘aan’ sta?
   Als rust niet meer echt herstelt, slapen onrustig blijft, je sneller overprikkeld bent of emotioneel vlak/vol zit.
5. Wat als ik herkenning voel maar geen hulp wil?
   Herkenning en verbinding mogen een eerste stap zijn. Hulp komt pas als/wanneer jij daar ruimte voor hebt.