Opgeven is geen optie!

“Mam, kijk”
Onze zoon komt thuis van school en heeft een papier in zijn handen. Een flyer, voor een sponsorloop waar de hele school aan mee moet doen.
Als ik naar zijn gezicht kijk weet ik genoeg en ja hoor:

En ik ga hier echt niet aan meedoen hoor mam, ook al vinden ze dat de hele school dit samen moet doen! en kijk er staat toch “opgeven is geen optie”.

Mijn hoofd moet even schakelen, en ik zeg automatisch, dat dat betekent dat je dus niet moet opgeven, maar vol moet houden.

Nee hoor, opgeven; is geen optie! dus ik hoef me niet op te geven voor de loop want dat is geen optie!

Dan valt het kwartje, en schiet ik in de lach, tja, wat kan ik daar nu van zeggen!?

Enkele dagen later is er een vergadering van de ouderraad waarin ik deelneem en kon ik het verhaal delen met andere ouders en directeur. Ook zij moesten even nadenken, maar na uitleg hebben we er heel erg om gelachen. De volgende keer wordt de flyer aangepast, zei de directeur.

Ook tijdens mijn opleiding voor de politie, kreeg ik met regelmaat te horen “opgeven is geen optie” en tuurlijk als je wat wilt bereiken heb je doorzettingsvermogen nodig.

De vraag is: waar ligt je grens? Hoe interpreteer jij opgeven?

Een client antwoordde op deze vragen met: “Eigenlijk wil ik opgeven maar ik wil niet onderdoen voor de mannen!”

In een hoog risico beroep wordt een bepaalde mate van volhouden en doorzettingsvermogen verwacht. Zeker in bepaalde situaties is dit noodzakelijk want je kan jezelf of je collega’s in gevaar brengen. De vraag of je wilt opgeven is dan niet aan de orde, ook al zou je willen.

In mijn tijd werd er niet veel gesproken over hoe je je voelde na een melding, je ging gewoon door. Emoties en gevoelens werden weggestopt, er werd niet geleerd dat de situaties waar we mee te maken kregen impact konden hebben, mentaal en lichamelijk.
Gelukkig had ik een plek thuis waar ik kon praten, maar toch ook niet alles werd gezegd, met als gevolg dat er onbewust stress ontstond in mijn lichaam, maar het leven gewoon doorging.

Juist het niet opgeven, maar doorgaan, en het niet op geven dat je niet lekker in je vel zit of dat iets wat je collega’s doen niet bij je past, kan zich gaan stapelen tot mentale & lichamelijk blessures en uiteindelijk tot stress, depressie, burn-out en PTSS.

Zorgen voor een flexibel brein, mentale en lichamelijke weerbaarheid en energie zorgen voor minder opgeven en meer op geven, zodat je met zijn allen kan blijven lachen.