Waarom ‘even praten’ soms effectiever is dan ‘weer een traject’

Soms is het niet een plan dat ontbreekt, niet nog een formulier, niet nog een “volgende stap”.  Soms is het gewoon simpelweg een mens, een persoon, wat je nodig hebt!

In je werk is je geleerd om door te gaan, alles droeg je. Je functioneren ging door ook als je eigenlijk niet meer kon, maar je wel nodig was. En toen het eenmaal niet meer lukte, kwam je in een systeem terecht dat vaak goedbedoeld is, maar ook veel taal, veel stappen, veel uitleg vroeg. En precies daar gebeurde iets belangrijks.

 

Uitleg geven kost energie!

Zeker als je al moe bent, als je jezelf al lang bij elkaar houdt, als je het zelf allemaal niet meer weet, als je alles wat je draagt bij je houd en door bent gegaan. Wat ik vaak hoor, en ik neem even als voorbeeld “Mark” (voormalig uniformberoep):

“Ik wil niks opgelost hebben, ik wil gewoon niet hoeven uitleggen waarom ik zo ben geworden.”

Deze woorden gaan niet over “geen hulp willen”, deze woorden gaan over therapie-moeheid en over een behoefte die vaak onderbelicht blijft.

Je zoekt:

• herkenning zonder uitleg
• gelijkwaardigheid in contact
• veiligheid en vertrouwen
• verbinding zonder verplichting

 

Waarom ‘even praten’ soms wél werkt

“Even praten” is niet hetzelfde als “praten over alles” of praten met een therapeut.

Het kan ook zijn:

• één zin
• één vraag
• één moment waarop iemand niet gaat analyseren, maar gewoon naast je zit
• één keer niet hoeven presteren

Juist die korte momenten doen wat met je systeem, je lichaam, het geeft namelijk een signaal af: ik ben niet alleen. ik hoef niets te bewijzen. Als je al zolang hebt geleefd op doorgaan, wilskracht, controle en loyaliteit, is dat geen kleinigheid maar net even dat stukje waar je verbinding mist, rust mist.

En nee, dit is geen vervanging van zorg stukje, dat wil ik voorop stellen.

Een plek van herkenning is niet altijd een behandeling, het is de menselijke laag die vaak ontbreekt.

 

Afgelopen maanden ben ik bezig geweest met de opbouw van een platform, en bovenstaande is een samenvatting uit de interviews die gehouden zijn. Wat duidelijk naar voren komt is dat men niet zoekt naar iets dat voelt als “weer een traject”, maar wél naar een plek die helpt, een plek waar je kan aanhaken bij mensen die snappen hoe het is zonder dat je alles hoeft te vertellen, maar gewoon kan zijn.

Het platform is nog niet klaar maar ik bouw rustig verder, wil je op de hoogte blijven, stuur mij gerust een bericht met je e-mailadres, dan houd ik je op de hoogte.

Waarom het even duurt? omdat veiligheid voorop staat

Waarom ik bouw? omdat ik uit eigen ervaring weet hoe het is om te leven met een burn-out, depressie en werkzaam te zijn in een uniform beroep. Daarnaast ben ik ook partner van een voormalig forensisch rechercheur die thuis kwam met PTSS.

Laat mij weten waar jij behoefte aan hebt dan neem ik dat mee.

Neem hier contact met mij op