Van burn-out naar PTSS!

Het gaat al maanden niet helemaal lekker, vaak moe, wat lusteloos, en werken is een moeten geworden. Opzien tegen de wisseldiensten en de piketdiensten uiten zich in een korter lontje hebben, dingen vergeten, mails naar verkeerde mensen sturen.
Ook thuis loopt het niet lekker, alles is eigenlijk te veel.
Nee, het gaat al een tijdje niet helemaal lekker en dat ziet hij zelf ook in.

“Ik wil graag tijd om even afstand te nemen voordat het helemaal mis gaat”, zegt hij tegen zijn leidinggevende.
“Eigenlijk is dit niet mogelijk, want er staan allerlei evenementen op de agenda voor komende periode en iedereen is nodig, ook de forensische opsporing”, krijgt hij als antwoord.
Toch zet hij door, “of ik krijg vrij of ik meld me ziek”.

Het klinkt hard, maar door dit statement wordt het zijn leidinggevende wel duidelijk dat hij die rust nodig heeft.
Er wordt afgesproken dat hij een maand vrij krijgt, na al die overuren die gewerkt zijn is dit makkelijk haalbaar.
De eerstvolgende werkdag is in het weekend, maar dat is prima.

In die maand doet hij weinig, even los komen van het werk, de ratrace, in een ritme leven. Ondanks de onrust in zijn lichaam, valt het hem op dat er pijntjes verdwijnen.
“Ik denk dat ik tegen een burn-out aan zat, maar deze maand doet het goed, ik kom weer bij, krijg weer wat energie”, zegt hij thuis.

Toch is er onrust, maar vol goede moed en het idee dat hij helemaal is opgeknapt, rijdt hij op zaterdag naar het politiebureau om aan de slag te gaan.
Zijn dienst start meteen met een piketdienst er achteraan, dus de auto blijft op het werk en wordt ingeruild voor een dienstbus.
Na het bijwerken van de mail en nog wat administratieve dingen, wordt hij op pad gestuurd om een inbraak te onderzoeken, er komen nog wat zaken voorbij die dag en rond etenstijd is hij weer thuis.
Die nacht wordt hij zijn bed uitgebeld, er is een meisje dat uit het leven is gestapt, een zelfdoding, waar de forensische opsporing aanwezig moet zijn.

Als hij in de nacht thuis komt, gaat het mis!
Huilend, verward, en met pijn in zijn lichaam gaat hij naar bed. De volgende ochtend bij het opstaan merkt hij dat de kracht uit zijn benen zakt.

Dit is niet goed, maar wat is er toch aan de hand? Die paar weken vrij hadden hem rust gegeven, energie, en dat is in één dag volledig verdwenen.
Zondag gaat als in een roes aan hem voorbij en thuis gekomen wordt er besproken dat dit niet langer zo gaat, hij gaat er aan onderdoor maar zijn gezin ook.

Die maandag rijdt hij naar het werk om de bus in te leveren en zijn eigen auto op te halen, en geeft bij zijn leidinggevende aan dat hij naar huis gaat en zich ziek meldt.

Men is verbaasd, hoe kan dit? zo kennen ze hem niet! maar wat nu?

Maanden later wordt de diagnose PTSS gesteld, de weg ernaar toe was niet makkelijk, lichamelijk maar ook zeker geestelijk een flinke aanslag.

Door zijn werk kon niet 1 trauma worden vastgesteld, zoals gebruikelijk is bij een diagnose PTSS volgens de DSM-5, de leidraad waarop een diagnose gesteld kan worden.
Meermaals kreeg hij van psycholoog of psychiater te horen dat het niet was zoals omschreven of in de boekjes staat en dat het daarom lastig was om de diagnose te stellen.

Is dat niet wat het leven is, niet volgens “de” boekjes! en over welke boekjes hebben we het dan?

Trauma doet wat met je lichaam

Trauma, welke en wat voor soort dan ook, overprikkeld de stressrespons van het lichaam, en kan het immuunsysteem verstoren. Het begin van een verhoogde kans op chronische stress wordt aangewakkerd en daar komen vaak ontstekingen bij kijken die tot ziekte kunnen leiden.
Merk je hier wat van? Ja, op den duur wel.

Denk aan brainfog, vermoeidheid, angst, slaapproblemen, problemen met de spijsvertering (maagzuur), darmen, ontlasting, huid, ledematen die uitvallen, nachtmerries, herbeleving etc. etc. per persoon verschillend.

Herstel is mogelijk, stap voor stap, door eerst de energie terug te brengen in het lichaam, kan de rest zich gaan herstellen. Je slaap verbetert, energie stijgt, je lontje wordt steeds langer en je kan weer dingen onthouden (je huwelijksdag of een verjaardag bijvoorbeeld)
Op korte termijn? Nee niet altijd, afhankelijk van jouw proces, waar je nu staat, als je dat kan accepteren, heb je een groot deel van je herstel al gewonnen.

Daar is het voor hem ook begonnen, de acceptatie van PTSS, zijn lichaam gaan voeden met alle voedingstoffen die het nodig heeft en tekort kwam, daarna kon er herstel en genezing plaatsvinden.
Slapen gaat beter, er is weer energie om dingen te ondernemen, zijn brein werkt een stuk beter, ontstekingen zijn weg en dat korte lontje is verdwenen.

Terug naar de politie, nee dat kon en wilde hij niet meer.

“ieder heeft zijn nummer”

werd op de afdeling vaak gezegd, en dit heeft hij omarmt.
Hij is een nieuwe uitdaging aangegaan, en zit weer lekker in zijn vel.

 

Weet dat je niet alleen bent, dat er echt wat te doen is aan de lichamelijk en mentale klachten, dat je de energie aan je lichaam kan geven om te herstellen door met voeding aan de slag te gaan. In je auto tank je ook geen diesel als er benzine in moet, waarom dan wel in je lichaam?

Meer weten, neem vrijblijvend contact met mij op, dan laat ik je de mogelijkheden zien.